Αναπηρία είναι ένας Καθημερινός Αγώνας Επιβίωσης

Αναπηρία είναι ένας Καθημερινός Αγώνας Επιβίωσης

Πέρασε η 3η Δεκεμβρίου που ήταν η Παγκόσμια Ημέρα των Ατόμων με Αναπηρία όμως η Αναπηρία που έχουμε είναι ένας Καθημερινός Αγώνας Δρόμου Επιβίωσης μέσα στην κοινωνία.

Αυτόν τον Αγώνα τον δίνουμε για να καλυτερέψει η υγεία μας και όποιες προσωπικές ανάγκες έχουμε όπως όλοι  άνθρωποι.

Σε αυτόν αγώνα συμμετέχει λίγο το Κράτος όμως ευτυχώς υπάρχουν διάφοροι Σύλλογοι Αναπήρων που αναδεικνύουν τα θέματα μας ένας από αυτούς ο «Σύλλογος Γονέων Κηδεμόνων Ατόμων με Αναπηρίες Α.με.Α. Π.Ε. Ευρυτανίας».

Μας συγχωρείτε θα αναφερθούμε σε μια εκδήλωση του 2016, αν και παλιά ήταν ενδιαφέρουσα και θέματα που συζητήθηκαν για την Αναπηρία, είναι διαχρονικά:

Το Σάββατο 26 Νοεμβρίου 2016, πραγματοποιήθηκε μια ενδιαφέρουσα εκδήλωση, από το «Σύλλογο Γονέων Κηδεμόνων Ατόμων με Αναπηρίες Α.με.Α. Π.Ε. Ευρυτανίας» με έδρα στο Καρπενήσι. Για την Παγκόσμια Ημέρα των Ατόμων με Αναπηρία.

Στην εκδήλωση βρέθηκε ο εκπρόσωπος της ιστοσελίδας: «dionfakitsas.gr – Διάφορες Καθημερινές Λύσεις» τετραπληγικός Διονύσης Ν. Φακίτσας μας μεταφέρει τις εντυπώσεις του από την εκδήλωση:

Η αίθουσα της «Βασικής Βιβλιοθήκης» ήταν γεμάτη από κόσμο: Παραβρέθηκαν εκπρόσωποι της εκκλησίας μας. Ήταν ο Αντιδήμαρχός κ. Κλεομένης Λάππας από το Δήμο Καρπενησίου. Εκπρόσωποι από τις δημόσιες δομές του Δήμου Καρπενησίου για το Α.με.Α. και όχι μόνο. Ήταν γονείς από το «Σύλλογο Γονέων Κηδεμόνων Ατόμων με Αναπηρίες Α.με.Α. Π.Ε. Ευρυτανίας».

Την εκδήλωση την άνοιξε η κα. Αναστασία Κριπάτση – Μπάρκα Πρόεδρος του Συλλόγου Γονέων Κηδεμόνων Ατόμων με Αναπηρίες Α.με.Α. Π.Ε. Ευρυτανίας. Αναφέρθηκε εν συντομία στο σημαντικό έργο του Συλλόγου. Στη συνέχεια το λόγο πήρε ο Αντιδήμαρχος κ. Κλεομένης Λάππας όπου αναφέρθηκε τις δράσεις του Δήμου για τα Α.με.Α.

Μετά το λόγο πήρε η κεντρική ομιλήτρια κα. Μενέλια – Μαρία Τόλογλου. Αρχίζοντας την ομιλία της μας συστήθηκε ως Εκπαιδευτικός Π.Ε.60, M.Ed Ειδικής Αγωγής.

Είναι συνοδός ενός παιδιού στο δημοτικό μέσα στην ίδια τάξη όπου γίνεται το μάθημα.

Το Κράτος έχει τη αντίληψη πως η λέξη «Αναπηρία» εννοεί πως στην σχολική κοινωνία, το άτομο με Αναπηρία ότι υστερεί από τα άλλα τα «κανονικά» παιδιά, είναι μια ταμπέλα.

Τα πράγματα δεν είναι έτσι «Μπορεί εγώ να μιλάω διαφορετικά από τον άλλο» τι θα πει θα μπω στο περιθώριο; Όχι βέβαια θα συνυπάρχω με τα άλλα τα παιδιά, μπορεί να έχω άλλα προτερήματα παραδείγματος χάρη να έχω συγκεκριμένες απορίες στο μάθημα. Με αυτό τον τρόπο να λύνω τις απορίες των άλλων συμμαθητών μου.

Κατά τη διάρκεια της ενδιαφέρουσα ομιλίας μου ήρθαν στο μυαλό μου, αναμνήσεις από τη σχολική μου ζωή στο Καρπενήσι:

Είμαι τετραπληγικός από τότε που γεννήθηκα. Στα τέσσερα μου χρόνια έπρεπε να πάω στα προνήπια. Στο Κέντρο Αποκατάστασης Παιδιών στην Αθήνα όπου έκανα θεραπείες: φυσικοθεραπεία, εργοθεραπεία και λογοθεραπεία υπήρχε ειδικό σχολείο για τα ανάπηρα παιδιά. Η μαμά πρότεινε τους ειδικούς του Κέντρου, να πάω εκεί σχολείο. Της αρνήθηκαν λέγοντας: θα πάει σε κανονικό σχολείο στο Καρπενήσι. Έχετε καθαρό αέρα και το μυαλό του προχωράει μπροστά.

Η μαμά επικοινώνησε με την εκπαίδευση του Καρπενησίου: Στην αρχή ο επιθεωρητής της Πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης αρνήθηκε να με βάλει στο σχολείο, γιατί δεν μιλούσα. Η μαμά επικοινώνησε με το Κέντρο και της έστειλε το νόμο διευθύντρια της εργοθεραπείας συνοπτικά έλεγε: «Αν το παιδί δεν ενοχλεί το τμήμα μπορεί να παρακολουθήσει το μάθημα». Μαζί έστειλε αίτηση που έλεγε: «Για ότι συμβεί υπεύθυνη είναι η μαμά του». Υπόγραφε η μαμά μου. Με αυτό τον τρόπο με δέχτηκαν στα προνήπια.

Η μαμά στην αρχή της κάθε σχολικής χρονιάς, συζητούσε με τη δασκάλα ή με το δάσκαλο και αργότερα τους καθηγητές, για την ιδιαιτερότητα που αντιμετώπιζα. Στα διαλείμματα μιλούσε με τα παιδιά για να με δεχτούν έτσι με δέχτηκαν και με βοηθούσαν.

Κάθε μέρα η μαμά με πήγαινε στο σχολείο με το παιδικό καρότσι. Η μαμά καθόταν απέξω από την αίθουσα. Μήπως χρειαστώ κάποια βοήθεια. Μέσα στην αίθουσα υπήρχε φόβος μην πέσω από το καρεκλάκι, γιατί τα καρεκλάκια δεν είχαν μπράτσα καθόμουν ανάμεσα σε δυο συμμαθητές. Μέχρι το τέλος της χρονιάς μπόρεσα να λέω τη τελευταία συλλαβή των τραγουδιών.

Στα νήπια στις γιορτές, έλεγα ποιήματα, από όρθια θέση, όπου η νηπιαγωγός ήταν από πίσω και με κρατούσε από τη λεκάνη. Στα 6 χρόνια μπόρεσα να σταθώ όρθιος μόνος μου.

Είχα αρχίσει να γράφω με το μολύβι αλλά αυτό μου έκανε κακό (γιατί είχα ένα σφίξιμο πίσω στον αυχένα από τότε που γεννήθηκα), η κατάσταση επιδεινώνονταν και θα πήγαινε πίσω το περπάτημα. Γι’ αυτό στην Πρώτη και στη Δευτέρα δημοτικού, είχα στη τάξη πάνω στο θρανίο μου ένα μαύρο πίνακα  με γράμματα και αριθμούς με μαγνήτη, όπου σχημάτιζα διάφορες λέξεις από την ορθογραφία, ή διάφορες αριθμητικές πράξεις.

Στα οχτώ μου χρόνια, το καλοκαίρι του 1986 ο Εργοθεραπευτής του Κέντρου μας είπε να αγοράσουμε ηλεκτρική γραφομηχανή όπου έμαθα να γράφω. Από τη Τρίτη μέχρι και την Πέμπτη Δημοτικού έγραφα τα μαθήματα μου στη γραφομηχανή.

Συμμετείχα σε πάρτι που έκανε η τάξη μου. Από την Πέμπτη Δημοτικού άρχισα να πηγαίνω με την μητέρα και σε μονοήμερες εκδρομές. Στα δέκα μου χρόνια στο Κέντρο στην εργοθεραπεία έμαθα να γράφω στον ηλεκτρονικό υπολογιστή και στα έντεκα μου χρόνια αγόρασα υπολογιστή. Από την Έκτη Δημοτικού μέχρι το Γυμνάσιο και στο Τεχνικό Λύκειο έγραφα τα μαθήματα μου στoν ηλεκτρονικό υπολογιστή.

Το άρθρο το αφιερώνω στην οικογένεια μου.